happy together

“ฉันไม่ใช่นางฟ้า ใครจะคิดยังไงก็ช่าง ขอแต่อากิระคนเดียวเท่านั้น”

ken: ให้คะแนน 5 ดาว การ์ตูนของ Ai Yazawa เรื่องนี้คืออันดับหนึ่งในดวงใจ เพราะมีการวางโครงเรื่องละเมียดละไม ไม่เหมือนการ์ตูนยุคนี้ที่วาดไปเรื่อยจนหาที่จบไม่ลง แถมจะอ่านสนุกต้องเวอร์ชั่นไร้ลิขสิทธิ์ของหมึกจีนเท่านั้นนะ เวอร์ชั่น “ฉันไม่ใช่นางฟ้านะ” ของบงกช ไม่ค่อยได้อารมณ์เท่าไหร่ ว่ามั้ยๆ

ตัวละครอันดับหนึ่งในดวงใจจากเรื่องนี้ คงเป็น เคน นาคากาว่า เพื่อนสมัยม.ต้นที่แอบรักมิโดริข้างเดียวนั่นเอง รู้สึกชอบคาแรคเตอร์ที่ร่าเริงสดใสสมวัยแบบนี้ และก็ชอบที่ทุ่มเทให้นางเอกมากมายเหลือเกิน 

   คนนี้ไง เคน นาคากาว่า        

ตัวละครที่ชอบรองลงมา ก็คือ มามิยะ อากิระ ชิโนะจัง และเซเว่น ส่วนตัวละครที่แสนเกลียดชัง ก็คือ ทาคิกาว่าแมน มาคิจัง ฮิโรโกะน้อย และมาโกะจัง เอ๊ะ! ทำไมเกลียดเยอะขนาดนี้ แล้วจะเรียกว่าเป็นการ์ตูนที่ชอบได้รึเนี่ย!!!                 

 :: nao :: เอาล่ะ ขอโทษนะเคนจังที่ช้าไปหน่อย สำหรับการ์ตูนเรื่องนี้(ที่เอาชื่อไทยมาจากท่อนแรกของเพลงพี่เจมส์) nao ให้คะแนนทะลุ 5 ดาวไปเลยละกัน เพราะว่า เป็นการ์ตูนเกี่ยวกับชีวิตนักเรียนม.ปลาย มีเพื่อนๆ มีโรงเรียน แล้วตอนที่เราอ่านครั้งแรกก็เป็นตอนเรียนอยู่ม.ปลาย พอดี ก็เลยอินเป็นพิเศษ อ่านแล้วอ่านอีก ทำไมมันสนุกอย่างงี้ เลยกลายเป็นว่าทำให้ติดตามอ่านงานของไอ ยาซาว่า(คนเขียน) ต่อมาเรื่อยๆ 
           สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษสำหรับเรื่องนี้ก็คือ เนื้อเรื่องที่วางพล็อตมาอย่างดีและตัวการ์ตูนที่วาดหน้าตาสื่ออารมณ์ได้ดีมาก ร้องไห้ก็ร้องไห้จริงๆ อ่านแล้วจี๊ด สรุปว่าก็ชอบทั้งหมดเลย มาถึงตัวละครที่เราชอบบ้าง ตอนแรกๆ คนที่อ่านทุกคนก็คงชอบมิโดริ นางเอกสดใสร่าเริงเป็นที่รักของทุกๆ คน แต่พอโตๆ ขึ้น เรากลับชอบมามิยะมากกว่า เพราะไม่ได้มีแต่ด้านร่าเริงสดใสอย่างเดียว ซึ่งน่าเบื่อในความคิดเรา คนอื่นที่ชอบก็เกือบทั้งหมด ยกเว้น มาโกะจัง ฮิโรโกะ มิโดริ (ในบางที) และเคนจัง (ขอโทษนะเคนจัง) ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ แต่ละตัวดูร่าเริงสดใสเหลือเกิน ไม่ชอบๆ แต่พอเอามารวมๆ กันแล้วก็ทำให้การ์ตูนสนุกมากมาย มีทั้งชอบไม่ชอบ ดูเป็นจริงดี
“ฉันอยากเป็นเหมือน ซาเอจิม่า มิโดริ ……แต่ฉันก็จะพยายามเป็นฉันถึงแม้จะไม่มีอะไรดีก็ตาม”

 เจ๊ใหญ่มามิยะ ^’^    อากิระ&มิโดริ

ken: นั่นน่ะสิน้า อ่านเรื่องนี้แล้วจี๊ดสุดๆ ว่าแต่แปลกจริงๆ ที่อ่านจบรอบแรกจะชอบมิโดริมาก แต่หลังๆ รู้สึกว่าน่ารำคาญเล็กๆ ส่วนมามิยะน่ะ เคนจังชอบมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ

มาพูดถึงฉากประทับใจบ้างดีกว่า เคนจังชอบฉากในงานกีฬาสีครั้งแรก ตอนที่มิโดริกำลังคิดจะยอมแพ้เรื่องที่อากิระแคร์มาคิจังมากกว่า เป็นฉากที่มิโดริถามย้ำกับตัวเองซ้ำๆ ว่า จะยอมแพ้ได้มั้ย จะยอมแพ้ได้มั้ย จะยอมแพ้ได้มั้ย..ในเมื่อรักเหลือเกิน

อีกฉากก็คือตอนที่อากิระบอกเลิกมิโดริครั้งแรก ที่บอกว่า ที่ผ่านมามีแต่ทำให้เจ็บช้ำ อยากให้มันจบตรงนี้ดีกว่า มิโดริก็คิดในใจว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก รู้ไว้นะอากิระ ความสุขมันก็มีมากมาย”

จะให้สาธยายเรื่องฉากที่ชอบอีกนานก็ยังไม่หมด อ้อ ชอบตอนที่ชิโนะจังคืนแหวนให้ทาคิกาว่าด้วย ส่วนสิ่งที่ไม่ชอบในเรื่องนี้ก็คือ มิโดริกลับไปเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนเก่า เนิ๊ร์ดเนิรด์นะ ว่ามั้ย

ชิโนะจัง เจ้าของประโยคเด็ด “อยากได้แหวน ของใส่เล่นก็ได้ จะรักษาให้ดีชั่วชีวิตเลย”

ละครเวที “สาวน้อยกับชายร่างยักษ์”  มามิยะเขินทาคิกาว่าแมน

cute pic! ^o^  but i hate hiroko! >.<