happy together

ken: พาราคิสเป็นการ์ตูนที่นาโอะแนะนำให้เราอ่าน ตอนแรกเราไม่เคยรู้จักไอ ยาซาว่า แต่ก็เพิ่งมารู้จักตอนที่นาโอะแนะนำนี่แหละ ชอบการ์ตูนของยาซาว่าเพราะมีความเป็นดราม่าสูง อ่านแล้วรู้สึกเหมือนดูหนังอยู่ อีกอย่างก็คือ คำพูดพรรณนาความรู้สึกของตัวละคร ที่อ่านแล้วจี๊ดน่าดู

เรื่องนี้ขอให้ 4.3 คะแนน เพราะรู้สึกว่าชอบมาก แต่ไม่เท่ากู้ด มอร์นิง คอล ความลงตัวของเรื่องนี้อยู่ที่จำนวนเล่มไม่มากเกินไป แค่ 5 เล่ม นางเอกเป็นเด็กโรงเรียนดัง ที่เรียนไม่เก่งเท่าไหร่ และไม่รู้จะทำอะไรในอนาคต นอกจากเรียนตามที่แม่ต้องการ แล้วก็มาเจอกลุ่มพระเอกคัดเลือกเป็นนางแบบเสื้อผ้าประกวดในงานโรงเรียนศิลปะ สุดท้ายก็เดินไปตามเส้นทางจนเป็นซูเปอร์โมเดล ตอนจบไม่โหลดีนะ เพราะยูคาริไม่ได้กับโจจิ ชอบๆ

ชอบยูคาริ (แคโรไลน์) เพราะเป็นตัวละครที่ดูธรรมด๊าธรรมดาดี เมื่อเทียบกับการ์ตูนยาซาว่า ที่มักจะมีตัวละครเท่ๆ หลุดโลกอยู่บ่อยๆ ชอบพระเอกโจจิ ที่เป็นคนเย็นชา แต่ก็ดูเข้าอกเข้าใจอะไรลึกซึ้ง แล้วก็ชอบมิวาโกะ ที่แสนจะกิ๊วก๊าวอยู่ตลอดเวลา

but i hate Izzabella!!! >.<

‘มิวาโกะที่แสนเศร้าพูดค่ะ’ ‘ยูคาริค่ะ แสนเศร้าเหมือนกัน’

ชุดแสนอลังการที่กลุ่มพาราคิสตัดให้แคโรไลน์เดินแบบ

           ::nao:: อัพเดทบล็อกทุกวันเลยพวกเรา เย้ พาราคิสเรื่องนี้เป็นผลงานอีกเรื่องนึงของ ไอ ยาซาว่า จริงๆเราก็ชอบการ์ตูนของไอยาซาว่าทุกเรื่องเลย เรื่องนี้รูปสวยมาก เสื้อผ้าหน้าผม อลังการ ชอบๆ แต่สำหรับเราคิดว่า 5 เล่มมันน้อยไปหน่อย อยากอ่านนานๆ อ่ะ จริงๆแล้วเรื่องนี้เป็นภาคต่อของเทหัวใจไว้ใกล้บ้าน (อ่านเรื่องนี้ได้ในบล็อกปอล่า www.aiyasawa9051.bloggang.com ) แต่เราคงไม่เขียนเรื่องนี้ในบล็อกเราใช่มั้ยเคน ?

 นางเอก “ยูคาริ” แสนสวย

                กลับมาที่พาราคิส เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของคนที่มีความฝันกับไม่มีความฝัน คนอย่างจอร์จ ที่มีจุดหมาย รู้มาตั้งแต่เด็กว่าชั้นจะเป็นดีไซเนอร์ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สมหวังขนาดนั้น ส่วนคนที่ไม่เคยมีความฝันอย่างยูคาริ (แคโรไลน์) แต่ในที่สุดก็ค้นพบสิ่งที่ตัวเองทำได้ดี ชอบเรื่องนี้ตรงที่ทุกคนก็มีเส้นทางของตัวเองและชีวิตมันไม่ได้สมหวังไปทุกอย่าง(เอ๊ะ จริงจังไปป่าว)

 ชุดสีน้ำเงิน สวยเนอะ

                   ฉากที่เราชอบม๊ากมากก็คือ ฉากที่แคโรไลน์ใส่ชุดสีน้ำเงินเดินแบบ วาดได้สวยตระการตาเหมือนจะเดินพลิ้วออกมาจากการ์ตูนได้เลย (เว่อป้ะ) และอีกฉากที่จอร์จทิ้งห้องสมบัติไว้ให้แคโรไลน์ (อยากได้ห้องอย่างงั้นบ้างจัง) ส่วนตอนจบ ตอนแรกๆ ไม่ค่อยชอบ แต่พออ่านๆ ไป เออ       จบแบบนี้ดีแล้วแฮะ
                 ตัวละครเรื่องนี้ จริงๆ ชอบทุกตัวเลย คาแรกเตอร์มีที่มาที่ไป ส่วนอิซาเบลล่า  ถึงจะชอบกัดยูคาริ แต่เค้าก็ทำไปเพราะรักจอร์จนะ (ให้อภัยเค้าเหอะเคน *_* )

 มิวาโกะรูปนี้ให้เคนโดยเฉพาะ ^_^

ken: แหม วิจารณ์ซะจริงจังเชียวนะ นาโอะ การ์ตูนของยาซาว่าทุกเรื่องมักจะนำเสนอเรื่องความฝันของตัวละครนะ (ลองสังเกตดูสิ) นาโอะชอบตอนที่โจจิทิ้งชุดไว้ให้แคโรไลน์ใช่มั้ย ส่วนเราชอบตอนที่โจจิขับรถไปส่งแคโรไลน์ครั้งสุดท้าย แล้วนางเอกคิดว่า อยากให้โจจิทิ้งอะไรไว้ให้บ้าง ‘กลิ่นโคโลญจ์ เสียงที่เรียกชื่อฉัน’ ความจริงตอนแรกๆ ที่อ่านก็ไม่ได้เกลียดอิซซาเบลลาหรอกนะ แต่ว่าพออ่านถึงตอนที่มันรำลึกความหลัง สมัยโจจิตัดชุดผู้หญิงให้มันตอนเด็ก และตอนที่มันตามโจจิไปเรียนเมืองนอก เลยเริ่มรู้สึกว่า ยัยนี่ชักจะคิดไม่ซื่อซะแล้ว แถมมันยังเข้ากับโจจิได้ดีกว่ายูคาริซะด้วยสิ