ken:: จบสิ้นกันไปแล้วสำหรับมหากาพย์เรื่องเยี่ยม!!!??? รักนี้หวานบาดตาบาดใจ ไหนๆ ก็จบได้ซะที จะไม่เขียนถึงก็กระไรอยู่ จริงมั้ยนาโอะ

ตอนจบก็นับว่าสมใจเรา เพราะฟูจังที่แสนจะป๊อบปูล่า!!!?? ก็ได้คู่กับไดยะซะที แต่เคยไปอ่านเจอกระทู้ในพันทิพ ปรากฏว่าแฟนอิจิเยอะกว่า บางคนถึงขั้นโวยวายตอนที่รู้ตอนจบล่วงหน้า เพราะชอบผู้ชายแบบอิจิที่นิ่งๆ เท่ๆ

แต่ของงหน่อยว่าทำไมจบง่ายจัง เห็นลากยาวมาตั้งนาน ปล่อยให้นางเอกทำอะไรไม่เป็นนอกจากร้องไห้ตาแดงก่ำตลอดทั้งเรื่อง สุดท้ายก็จบง่ายๆ ซะหยั่งงั้น อ้อ ดีใจกับเพื่อนผมม้าของนางเอกที่สุดท้ายก็มีแฟนซะที เห็นว่าอยากมีมานาน

ปล.นาโอะ พวกเราไม่ได้อัพบล็อกกันมาเกือบปีแล้ว เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วจริงๆ

::nao:: ไม่ได้อัพบล็อกนานจริงๆ ขนาด wordpress เปลี่ยนหน้าตาไปแล้ว ไม่รู้เรื่องเลย

มหากาพย์เรื่องนี้ จบได้ซะที รู้สึกโล่งใจจริงๆ ทั้งกับไดยะ ฟูจัง อิจิ ที่ในที่สุดจะได้ไม่ต้องทนอึดอัดกันอีกต่อไป

เรื่องจบง่ายเนี่ยมันเป็นทุกเรื่องนะเคน ตามสไตล์การ์ตูนญี่ปุ่นที่นึกจะจบก็จบเอาดื้อๆ (เราว่าแคตตาล็อกรักก็คงเหมือนกัน)

คิดแล้วก็ต้องเห็นใจคนเขียน เขียนมาตั้ง 7 ปีแน่ะ เค้าคงใส่จนหมดตัวแล้ว แต่เราว่าการ์ตูนพี่ไอ ยาซาว่าจบดีนะ ทุกเรื่องเลย เหมือนว่าวางพล็อตมาอย่างดี

ส่วนเรื่องนี้เห็นได้ชัดว่าไม่มีพล็อตเท่าไหร่ ตอนจบก็ยังค้างๆคาๆ ทำให้เราสงสัยอยู่หลายตอน น้องฟูเนี่ย ใจจริงเราอยากจะเห็นชีวิตฟูต่อจากนั้นไปอีกนิด เป็นช่างทำผมแล้วยังไงต่อ ไปเปิดร้านเมืองจีนเนี่ยนะ??

แล้วตกลงไดยะมันไปกี่ปีกันแน่ เด็กโคโตะ โตเป็นสาวแล้ว ยังไม่กลับมาอีก หรือเราอ่านไม่ดี เค้าไปอยู่ที่นั่นตลอดไปเลยหรอเคนจัง

อยากได้ภาคพิเศษเป็นเรื่องอากิโอะมากกว่าอีก โคโตะนี่ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรเลยว่ามั้ย เหมือนกับรีบๆ จบน่ะ ให้ทุกคนสมหวังไปก็แล้วกัน น่าจะเอาให้มันอิ่มกว่านี้อีกหน่อย สงสัยบ.ก.สั่งให้จบ 555

เห็นชีวิตเด็กญี่ปุ่นแล้วก็ดีเนอะ อยากเป็นช่างทำผมก็ไปเรียน ดูมีทางเลือกมากมายสำหรับเด็กม.ปลาย ที่ไม่ต้องเข้ามหาลัยแค่อย่างเดียว หรือจริงๆมันไม่เป็นงั้น แค่เป็นภาพตื้นๆที่เราเห็นจากการ์ตูน (มีสาระๆ^_^)

สรุปดีกว่า ดีใจด้วยกะฟูจังที่คู่กะไดยะ ส่วนอิจิ เลขาหัวดังโหงะนั่น เอาๆไปเถอะนะ ส่วนเราและเคนจังก็คงจะไม่มีช่วงเวลามานั่งด่าฟูจังกันอีก 55 รอเรื่องใหม่ดีกว่า เค้าว่ากำลังเขียน ไม่รู้นางเอกจะน่ารำคาญเหมือนฟูจังรึเปล่า

จำไม่ได้แล้วว่าเริ่มอ่านตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่นานมากๆ 10ปีได้แล้วมั้ง ทำไมคนเขียนถึงมีความพยายามวาดการ์ตูนเรื่องนึงได้นานขนาดนี้เนี่ย เป็นเราคงเบื่อไปละ ตอนนี้เล่ม32(ใช่มะเคน) ตัวละครมีเยอะมากไปดูได้ที่เว็บนี้

http://annex.s-manga.net/renkata/main.html

หลักๆ ก็จะมี ทาคาดะ ริวจิ สองพี่น้องชาย และมิกะ ทาเนะ สองพี่น้องหญิง ซึ่งจับคู่เป็นแฟนกัน น่ารักดี แต่ก่อนชอบทาเนะ เพราะตลกดี แต่หลังๆนี่ ทาเนะเริ่มงี่เง่า บอกไม่ถูก น่าสงสารริวจิ พล็อตเรื่องนี้มีก็เหมือนไม่มี ไปเรื่อยๆ เฉื่อยๆ มีเหตุการณ์และตัวละครอื่นๆ เข้ามาตลอดเวลา แถมกว่าจะออกเล่มนึงมันก็นานๆๆๆ มากๆ อยากให้มันจบแล้วนะเนี่ย จะเอากลับมาอ่านรวดเดียวอีกรอบนึง หน้าตาเล่มแรกๆ ยังไม่ค่อยสวยเลย แต่หลังๆ วาดได้น่ารักเนอะ มีขนมเยอะ มิกะก็แต่งตัวน่ารัก คล้ายๆ ประมาณเดียวกับ Good morning call เลย ว่าป้ะ? รวมๆ แล้วเรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่เราชอบกันเนอะ มิกะมันต๊องๆ ดี ดูเป็นคนทั่วไปเหมือนเพื่อนๆ เรา เพราะงั้นก็ให้ 4.6 ละกัน พอๆ กะ good morning call ตัวละครสุดโปรด จริงๆชอบหมด แต่ที่มาแรงตอนนี้คือ ซาซานิชิคิ เพราะมันบ้าบอดีจริงๆ แต่งตัวก็ฮา แถมตอนนี้ท้องแล้วด้วย อยากเห็นคุณแม่ซาซานิชิคิว่าเลี้ยงลูกยังไง ส่วนตัวละครที่ไม่ค่อยชอบ น่าจะเป็นยูจังมั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่เวลายูจังอยู่กะยามาเนะจี้ก็ตลกดีเนอะ

ทาคาดะ-มิกะ ยุคแรกเริ่ม

http://annex.s-manga.net/renkata/main.html

เว็บนี้สนุกมากเลย รูปน่ารัก เป็นเว็บของแค็ตตาร็อกรักทั้งหมดเลย

มีเกมด้วย เสียดายอ่านภาษาญี่ปุ่นไม่ออก แต่แค่ดูรูปก็เพลินแล้ว

 เล่มใหม่ล่าสุด เป็นเรื่องของทาเนะล่ะ

 มิกะน่ารัก ^_^

ken:: หารูปการ์ตูนเรื่องนี้ไม่ค่อยได้เลยนะ นาโอะ ถ้างั้นมาเน้นวิจารณ์ละกัน

เรื่องนี้อ่านตั้งแต่ยังสมัยวันละอ่อนม.ปลาย หรืออาจจะเป็นม.ต้นด้วยซ้ำ ไม่แน่ใจ ตอนแรกรู้สึกผูกพันกับเรื่องนี้ เพราะรู้สึกเหมือนเติบโตขึ้นพร้อมตัวละคร แต่อ่านไปอ่านมา ปรากฏว่าออกช้ามาก ตอนนี้เลยแก่แซงโค้งทาคาดะคุงและมิกะไปหลายช่วงตัว -_-”

ช่วงแรกๆ ของเรื่องรู้สึกว่าคนวาดจะมีพล็อตมากกว่า หลังๆ นี่เหมือนไม่รู้จะวาดอะไร ลักษณะเด่นของแค็ตตาร็อกรักคือจะมีปมปัญหาเกิดขึ้นเป็นช่วงสั้นๆ คลี่คลายแล้วก็เปลี่ยนเรื่องใหม่ เหมือนซีรีส์ยังไงยังงั้น ก็หนุกดีอะนะ แต่รู้สึกช่วงหลังๆ มันไม่ค่อยหวือหวา อ่านได้เรื่อยๆ มากกว่า เพราะฉะนั้นให้แค่ 4 คะแนนละกัน

การแต่งตัวมิกะก็น่ารักดี แต่ออกแนวสาวเรียบร้อย เราว่าเราชอบการแต่งตัวในกู้ด มอร์นิง คอล มากกว่าแหละ ^.^ ส่วนตัวละครที่ชอบคือสองพี่น้องทาคาดะ เพราะดูเป็นคนเข้าอกเข้าใจและมีสติจัดการกับความสัมพันธ์ดี แม้ตอนเด็กๆ ริวจิจะซื่อบื้อนิดหน่อย แต่พอโตแล้วก็เป็นคนดี ขณะที่ทาเนะรู้สึกจะเป็นกราฟโค้งลง เพราะตอนแรกชอบมากมาย เป็นตัวละครที่มีคาแร็กเตอร์ หลังๆ ก็เอ่อ…รู้สึกเธอจะมีคาแร็กเตอร์มากไปหน่อย ชอบทำตัวขัดใจชาวบ้านอยู่เรื่อยๆ

ซาซานิชิคิซังขำมาก ช่วงใหม่ๆ นี่เป็นตัวละครที่นิสัยน่ารังเกียจสุดๆ เพราะชอบคิดเข้าข้างตัวเอง ข่มชาวบ้านตลอดเวลา ส่วนยามาเนจี้กับยูจังก็ดูเป็นคู่รักหวานแหวววัยรุ่นดีนะ สรุปแล้วชอบเรื่องนี้ตรงที่ตีแผ่ความสัมพันธ์ชายหญิงได้เป็นสเต็ปดี เหมือนเป็นปัญหาที่ทุกคู่ต้องเคยเจอไม่มากก็น้อย

สุดท้ายนี้ นาโอะจำได้มั้ยว่ามีตัวละครตัวนึง เป็นลูกสาวอาจารย์พละของทาคาดะคุง และก็แอบชอบทาคาดะคุงด้วย เราแสนจะไม่ชอบตัวละครแบบนี้แหละ เลดี้เกินเหตุ รำคาญ

จบข่าว สวัสดี

ken: หลังจากไม่ได้อัพบล็อกมานานนมกาเล ก็ถึงเวลาที่พวกเราจะได้คืนวงการกันแล้ว กลับมาพร้อมกับเรื่องเด่นดังของไอ ยาซาว่าเช่นเดิม นั่นคือ…นานะนั่นเอง เรื่องนี้ก็เป็นสไตล์ดรามา เป็นเรื่องของผู้หญิงชื่อนานะเหมือนกันสองคน ที่นิสัยต่างกันสุดขั้วชนิดที่ไม่น่าจะมาเจอกันได้ แต่ก็มีอันต้องมาอยู่หอพักห้องเดียวกัน จนเรื่องราวเกาะเกี่ยวกันมาเรื่อยๆ ยุ่งเหยิงไปหมด

เขียนบล็อกตอนนี้หลังจากได้อ่านเล่ม 15 ไปแล้ว เรื่องราวกำลังเข้มข้นทีเดียวเชียว ตัวละครที่ชื่นชอบก็คือ ทาคุมิ ชิน และฮาจิ ถึงใครๆ จะเกลียดทาคุมิ แต่เราชอบมากเป็นเพราะเป็นคนซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเอง แล้วก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยให้มากความ ทำอะไรได้เหมาะเจาะลงตัวไปหมด ส่วนชินก็น่ารักน่าชังซะไม่มี แต่ก็รู้จักคิดเป็นผู้ใหญ่ เจ้าฮาจิเราก็ชอบที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน ประมาณว่าต้องการอะไรก็จะเลือกเดินไปทางนั้น ไม่ฝืนตัวเอง (เช่นการเลือกคบกับทาคุมิ ไม่เลือกคบกับโนบุ เป็นต้น)

ทุกคนในเรื่องนี้ต่างมีชีวิตของตัวเอง อ่านเรื่องราวแต่ละเล่มที่ดำเนินไปก็เหมือนกับทุกคนได้เลือกทางเดินของตัวเองไปด้วย ชอบการ์ตูนของยาซาว่าเพราะถ่ายเทน้ำหนักให้ทุกตัวละคร

จุดที่น่ารังเกียจที่สุดของเรื่องก็คือ โนบุ -_-” แย่อะไรเช่นนี้ ซื่อบื้อไม่เป็นโล้เป็นพายสุดๆ ยิ่งล่าสุดที่ไปทำรักใคร่ฝากวิญญาณกับดาราเอวี ยิ่งรู้สึกแย่นะโนบุ ส่วนตัวละครที่เกลียดพอเป็นกระสัยคือ มิอุ ยาสุ และมิซาโตะ เอ๊ะ! ทำไมเขียนบล็อกคราวนี้ดูจริงจังเกินเหตุ

ชอบเวลาที่ฮาจิพึมพำคิดในใจว่า “นี่ นานะ..” ชอบแบบไม่มีสาเหตุ แล้วก็ชอบที่นานะมีความรู้สึกกับฮาจิแบบที่เหมือนอยากเป็นเจ้าของเจ้าของไว้คนเดียว รู้สึกมันเป็นจริงดีนะ

มะมีรูปเลย ไม่มีเวลาหา ทำไงดี Nao

  อิจิโนะเสะ ทาคุมิ

::nao:: ฮึ้ยยยยยยยยย อุตส่าห์พิมพ์จนจบแล้วดันมาแฮงค์อีกจนได้ น่าเบื่อที่สุด เป็นงี้หลายทีละนะ wordpress เบื่อออออออ

เอาล่ะ พิมพ์ใหม่อีกรอบ เรื่องนี้คงไม่ต้องลงรูปเยอะเพราะเป็นเรื่องที่แสนจะโด่งดัง ใครๆก็รู้จัก ในความคิดเรา นานะเป็นการ์ตูนที่ซับซ้อนมาก ตัวละครแต่ละตัวมีคาแรกเตอร์ที่แบบลึกซึ้งเหมือนชีวิตจริง เหมือนกับว่าเรื่องนี้พี่ไอ ยาซาว่าเค้าใส่เต็มที่ ทั้งพล็อตที่วางมาอย่างดี การวาด(สวยเหมือนเดิม) มีแฟชั่นแบบพังค์ๆและแบบหญิงๆของฮาจิ ดูเพลิน ไดอะล็อกก็จี๊ดใจ สรุป ดูก้าวไปอีกระดับกว่าการ์ตูนเรื่องอื่นๆ เพราะงั้นไม่ให้คะแนนละกัน ไม่รู้จะให้ยังไง ตัวละครที่ชอบและไม่ชอบในเรื่องนี้ก็พูดยากเหมือนกันเพราะมันดูกลมน่ะ ไม่มีใครที่”แหวะไม่ชอบเลย”แล้วก็ไม่มีใครที่”ชอบม๊ากมาก” แต่เราก็ชอบฮาจิเป็นพิเศษนะ เพราะฮาจิเป็นผู้หญิงง๊องแง๊งธรรมดาๆ(เราว่าผู้หญิงง๊องแง๊ง ไม่ผิดๆ มีสาระตลอด น่าเบื่อตาย เอ๊ะ!นี่เรากำลังบอกใครรึเปล่า?) แม้ช่วงแรกจะดูงี่เง่าไปนิด แต่ตอนหลังตั้งแต่มีลูกนี่รู้สึกพัฒนา มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ (ปลื้มใจจริงๆ เลย) ส่วนทาคุมิ ก็ชอบเหมือนกัน สมกับฮาจิดีนะเราว่า แล้วล่าสุดเราก็ชอบ ยูริด้วย เพราะว่าดูสะใจดี (เป็นดาราเอวีมันผิดตรงไหนฮึ เคน) ส่วนตัวละครที่ไม่ค่อยชอบก็เป็นคนที่ไม่โดดเด่นอีกเช่นเคย คนแรก จุนจัง (ผู้ซึ่งมีบทบาทล่าสุดประมาณเล่ม 5) ที่ไม่ชอบจุนจังเพราะหัวหยิก (ไม่เกี่ยว>.<) จริงๆ คือไม่ชอบนิสัยคนแบบนี้ คือคนที่คิดว่าตัวเองคิดไรได้มากกว่าคนอื่น แบบชอบตัดสินคนอื่นและเจ้ากี้เจ้าการ ทั้งๆ ที่เป็นเพื่อนกับฮาจิแท้ๆ แต่ทำเหมือนเป็นแม่น่ะ เลยไม่ชอบ อีกคนที่มาแรงแซงโค้งเป็นอีกตัวละครที่ไม่ชอบ คือ มิอุ ผู้หญิงมีสาระคนนั้น ดูติสท์แดก คู่กะยาสุไปก็ดีแล้วล่ะจ้ะ ส่วนโนบุก็ยังมีข้อดีอยู่บ้าง ให้อภัยๆ ถ้าจะให้สาธยายเนี่ยก็คงอีกยาวเนอะ นานะเนี่ยเพราะเรื่องราวมันซับซ้อนเหลือเกิน เล่ม 15 แล้วยังเดาไม่ค่อยออก แต่ถ้าเราเดาเล่นๆ เราว่านานะน่าจะตาย ไม่ก็หายตัวไป แต่ก็ไม่รู้นะ เล่มล่าสุดลูกฮาจิก็โต แถมยังมีน้องสาวนานะโผล่มาอีก มิซาโตะก็ดูมีลับลมคมใน ท่าทางจะยาวถึง 30 เล่ม (เว่อร์ไปป่าว) น่าติดตามจริงๆ เล่ม 16 ออกเมื่อไหร่จะรีบไปซื้อ แล้วมาเมาท์กันอีกนะเคน

   รูปนี้คุ้นๆ มั้ยนาโอะ เกมที่เรายกให้ไง้ ^.^

ken: ก่อนอื่นขอแก้ตัวก่อนว่ามิได้รังเกียจรังงอนอะไรในตัวยูริจัง ทว่าวินาทีที่เขียนบล็อกดันนึกชื่อไม่ออกเนี่ยสิ ขอโทษด้วยนะนาโอะ และเห็นด้วยว่าผู้หญิงด๊องแด๊งอย่างฮาจิไม่ผิด ดูจริงใจดี ถึงแม้ใครจะคิดว่าฮาจิไม่เป็นโล้เป็นพาย แต่เราว่าฮาจิออกจะกล้าหาญและตัดสินใจเลือกทางเดินชีวิตได้ดีออก เลือกตามสิ่งที่ใจตัวเองต้องการ

ลืมเรื่องจุนจังไปเลยนาโอะ ไม่ชอบจุนจังเลยนะ ว่ามั้ย ไม่ชอบเพื่อนที่ทำท่าเหมือนตัวเองเข้าอกเข้าใจทุกสรรพสิ่ง เห็นแล้วน่าเบื่อ ส่วนยัยมิอุนี่ก็พยายามหาจุดบกพร่องของความสัมพันธ์มาแขวะใส่ยาสุตลอด อ้อ ลืมบอกว่าชอบนาโอกิแห่งวงแทรปเนสต์ ร่าเริงสดใสสมวัยตามสไตล์ตัวละครของยาซาว่าที่เราชอบ

เรื่องนี้ ken ขอให้คะแนน 4.5 ดาว ตอนแรกนึกว่าชอบน้อยกว่าพาราคิส แต่เราเป็นคนชอบเรื่องยาวๆ และมีเบื้องลึกเบื้องหลังตัวละครอย่างนานะมากกว่า 

แทรปเนสต์ฮ่ะ..

บลาสต์ฮ่ะ..

          ::nao:: ตัดสินใจอยู่ว่าจะเขียนเรื่องไรต่อดีน้อ พอดีเมื่อวานได้อ่าน “รักนี้หวานบาดใจ”เล่มใหม่ หงุดหงิดใจมากเลยตกลงกะเคนว่าเขียนเรื่องนี้กันเหอะ เรื่องนี้จริงๆ ชื่อ parfait-tic เป็นเรื่องของสาวน้อยฟูโกะ (ฟูจัง) เป็นคนโก๊ะๆ บ๊องๆ และโลเลเป็นอันดับหนึ่งของโลก ฟูจังอยู่อพาร์ทเมนท์เดียวกะ 2 หนุ่มซึ่งเป็นญาติกัน ชื่ออิจิกะไดยะ อิจิจะมีบุคลิกนิ่งๆ เด็กเรียน ดุนิดๆ โหดหน่อยๆ ส่วนไดยะก้อคนละอย่างเลย    ขี้เล่น ร่าเริง เพื่อนๆ รัก แล้วก้อมีตัวประกอบกระจิ๊ดกระจ๊อยไปตามเรื่อง

                                     “”ไดยะกะอิจิ”"

        เรื่องนี้เต็ม 5 ให้ 2 ดาว พอ เพราะลายเส้นสวยดี แต่อ่านมา 17 เล่ม รู้สึกว่า จำอะไรไม่ได้เลย เพราะเรื่องมันแบบไปเรื่อยๆ มีฟูจังเป็นศูนย์กลาง ตอนแรกฟูจังชอบไดยะ แต่ไดยะไม่ชอบเลยอกหัก อิจิชอบฟูจัง ฟูจังไม่ชอบอิจิ  ชอบอิจิ ชอบไดยะ ชอบไดยะ ชอบอิจิ……………………..  อะไรก้อไม่รู้ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาบ่อยมาก ตอนนี้เป็นแฟนกะไดยะ แต่พออิจิกลับมาชอบก้อยังโลเลต่อไป ฟูจังเป็นตัวละครที่น่าหงุดหงิดที่สุดในศตวรรษนี้ ทำให้คิดว่า ทำไม๊ทำไม เรื่องมันดูไม่สมจริงเลย มีแค่ 3 คนนี้พัวพันกันไปมา เบื่อแล้ว (แต่ก้อยังอ่านต่อไป เมื่อไหร่มันจะจบเนี่ย)

             ตัวละครที่ชอบในเรื่องนี้ เราชอบไดยะ เพราะบุคลิกมันน่ารักดี ขี้เล่น ขี้อ้อน และชอบคู่ของอิโซจี้กะแฟนที่เป็นรุ่นพี่ (เคนจำชื่อได้ป่าว) ที่เหลือ ไม่ชอบเลย โดยเฉพาะอิจิ กะ ฟูโกะ มันจะอะไรกันนักกันหนา สำหรับเรา ฟูโกะมีดีอยู่อย่างเดียว คือ ทำผมเก่ง (ในเรื่องจะเปลี่ยนทรงผมทุกวัน) ส่วนนิสัย ถ้ามีคนอย่างงี้จริงๆคงน่ารำคาญมาก ล่าสุดเล่มใหม่นี้มีตัวละครโผล่มาอีกตัวเป็นผู้หญิงมาชอบอิจิและพยามเลียนแบบฟูจัง แปลกประหลาดจริงๆ คาดว่าจะเป็นตัวละครใหม่ที่เราและเคนจะเกลียดแน่นอน >_< ’

 ฟูจัง สุดที่รักของทุกคน (ยังไง?)

 ไดยะ หน้าบึ้ง ^_^’

เรื่องนี้เราไม่โปรด ลงรูปแค่นี้พอ ;P

ken: น่าตกใจเหลือเกินที่เราสองคนอ่านเล่ม 17 แล้วเกิดแรงบันดาลใจคันปากอยากด่าฟูจังขึ้นมา แต่ว่าอิจิก็น่าด่าไม่แพ้กันเลยน้า ทำไงดี โลเลเหมือนฟูจังซะแล้ว

ขอเท้าความก่อนว่า เรื่องนี้เราอ่านตั้งแต่ม.ปลายมั้ง แล้วเราก็จำชื่อไม่ได้ เลยมาถามนาโอะว่า “นาโอะ เรื่องที่พระเอกสองคนมันย้ายมาอยู่ชั้นบนบ้านของนางเอกนี่เรื่องอะไรนะ” นาโอะได้ยินดังนั้นก็ตอบว่า “โหย เคน รักนี้หวานบาดจายยยยย” (ต้องลากเสียงยาวๆ ด้วยนะ จบ..ไม่รู้จะเล่าขึ้นมาทำไมเหมือนกัน -_-) ว่าแต่ ชอบชื่อเรื่องภาษาอังกฤษ parfait-tic จังน้า

เรื่องนี้เต็ม 5 ให้ 1 ดาวพอ แสนเกลียดชังแต่ก็ทนอ่านมาได้เรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ฟูจังจะน่ารำคาญไปถึงไหน? ได้ข่าวว่าเคยโดนไดยะปฏิเสธร้องห่มร้องไห้แทบตาย จากนั้นก็ไปรักอิจิหัวปักหัวปำ อิจิก็บอกว่าชอบ แต่ก็ตัดใจจากนังสาวแก่อิโอริซังไม่ได้ โอ๊ยยย งงไปหมดแล้ว

อย่างน้อยก็มีข้อดีที่รูปสวย ลงรูปเพิ่มหน่อยละกัน 

ตัวละครที่ชอบอย่างยิ่งก็คือ ไดยะ มีความคล้ายคลึงกับเคนจังในเรื่องตลอดเวลามีเธอเพียงคนเดียวนะ เราว่า นิสัยร่าเริง เป็นที่รักของทุกคน อีกคนที่ชอบก็คือ พี่อากิโอะ (จำได้แล้ว นาโอะ) รุ่นพี่ 2 บุคลิกของฟูจัง ส่วนตัวที่เกลียดนี่อย่าให้บอกเลย ได้แก่ อิจิ น้องสาวอิจิ อิโอริซัง เพื่อนนางเอกทั้งสองคน และตัวละครใหม่ชื่อเรียกยากที่มาเป็นเลขาของอิจิ (เคนกับนาโอะลงมติแล้วว่าน่ารังเกียจ)

ที่น่ารังเกียจก็คือ ฟูจังเป็นที่รักของทุกคน และเป็นศูนย์กลางของทุกสรรพสิ่ง เพื่อนทั้งสองคนพากันห้อมล้อมช่วยรับฟังปัญหา เหมือนกับว่าสองคนนี้ไร้ซึ่งชีวิตของตัวเอง (ไม่เหมือนกับการ์ตูนของยาซาว่า ที่มักจะให้ความสำคัญกับทุกตัวละคร) อีกเรื่องก็คือ ตอนที่ฟูจังและเพื่อนเดทหมู่กับไดยะและเพื่อนเป็น 3 คู่ น่ารังเกียจอะไรขนาดนี้ หรือว่าที่ญี่ปุ่นเค้าฮิตเดทหมู่กันนะ ไม่เข้าใจ ~_~”

รูปนี้สวยดีนะ ชอบๆ วาดเสื้อผ้าน่ารักดี

ken: พาราคิสเป็นการ์ตูนที่นาโอะแนะนำให้เราอ่าน ตอนแรกเราไม่เคยรู้จักไอ ยาซาว่า แต่ก็เพิ่งมารู้จักตอนที่นาโอะแนะนำนี่แหละ ชอบการ์ตูนของยาซาว่าเพราะมีความเป็นดราม่าสูง อ่านแล้วรู้สึกเหมือนดูหนังอยู่ อีกอย่างก็คือ คำพูดพรรณนาความรู้สึกของตัวละคร ที่อ่านแล้วจี๊ดน่าดู

เรื่องนี้ขอให้ 4.3 คะแนน เพราะรู้สึกว่าชอบมาก แต่ไม่เท่ากู้ด มอร์นิง คอล ความลงตัวของเรื่องนี้อยู่ที่จำนวนเล่มไม่มากเกินไป แค่ 5 เล่ม นางเอกเป็นเด็กโรงเรียนดัง ที่เรียนไม่เก่งเท่าไหร่ และไม่รู้จะทำอะไรในอนาคต นอกจากเรียนตามที่แม่ต้องการ แล้วก็มาเจอกลุ่มพระเอกคัดเลือกเป็นนางแบบเสื้อผ้าประกวดในงานโรงเรียนศิลปะ สุดท้ายก็เดินไปตามเส้นทางจนเป็นซูเปอร์โมเดล ตอนจบไม่โหลดีนะ เพราะยูคาริไม่ได้กับโจจิ ชอบๆ

ชอบยูคาริ (แคโรไลน์) เพราะเป็นตัวละครที่ดูธรรมด๊าธรรมดาดี เมื่อเทียบกับการ์ตูนยาซาว่า ที่มักจะมีตัวละครเท่ๆ หลุดโลกอยู่บ่อยๆ ชอบพระเอกโจจิ ที่เป็นคนเย็นชา แต่ก็ดูเข้าอกเข้าใจอะไรลึกซึ้ง แล้วก็ชอบมิวาโกะ ที่แสนจะกิ๊วก๊าวอยู่ตลอดเวลา

but i hate Izzabella!!! >.<

‘มิวาโกะที่แสนเศร้าพูดค่ะ’ ‘ยูคาริค่ะ แสนเศร้าเหมือนกัน’

ชุดแสนอลังการที่กลุ่มพาราคิสตัดให้แคโรไลน์เดินแบบ

           ::nao:: อัพเดทบล็อกทุกวันเลยพวกเรา เย้ พาราคิสเรื่องนี้เป็นผลงานอีกเรื่องนึงของ ไอ ยาซาว่า จริงๆเราก็ชอบการ์ตูนของไอยาซาว่าทุกเรื่องเลย เรื่องนี้รูปสวยมาก เสื้อผ้าหน้าผม อลังการ ชอบๆ แต่สำหรับเราคิดว่า 5 เล่มมันน้อยไปหน่อย อยากอ่านนานๆ อ่ะ จริงๆแล้วเรื่องนี้เป็นภาคต่อของเทหัวใจไว้ใกล้บ้าน (อ่านเรื่องนี้ได้ในบล็อกปอล่า www.aiyasawa9051.bloggang.com ) แต่เราคงไม่เขียนเรื่องนี้ในบล็อกเราใช่มั้ยเคน ?

 นางเอก “ยูคาริ” แสนสวย

                กลับมาที่พาราคิส เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของคนที่มีความฝันกับไม่มีความฝัน คนอย่างจอร์จ ที่มีจุดหมาย รู้มาตั้งแต่เด็กว่าชั้นจะเป็นดีไซเนอร์ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สมหวังขนาดนั้น ส่วนคนที่ไม่เคยมีความฝันอย่างยูคาริ (แคโรไลน์) แต่ในที่สุดก็ค้นพบสิ่งที่ตัวเองทำได้ดี ชอบเรื่องนี้ตรงที่ทุกคนก็มีเส้นทางของตัวเองและชีวิตมันไม่ได้สมหวังไปทุกอย่าง(เอ๊ะ จริงจังไปป่าว)

 ชุดสีน้ำเงิน สวยเนอะ

                   ฉากที่เราชอบม๊ากมากก็คือ ฉากที่แคโรไลน์ใส่ชุดสีน้ำเงินเดินแบบ วาดได้สวยตระการตาเหมือนจะเดินพลิ้วออกมาจากการ์ตูนได้เลย (เว่อป้ะ) และอีกฉากที่จอร์จทิ้งห้องสมบัติไว้ให้แคโรไลน์ (อยากได้ห้องอย่างงั้นบ้างจัง) ส่วนตอนจบ ตอนแรกๆ ไม่ค่อยชอบ แต่พออ่านๆ ไป เออ       จบแบบนี้ดีแล้วแฮะ
                 ตัวละครเรื่องนี้ จริงๆ ชอบทุกตัวเลย คาแรกเตอร์มีที่มาที่ไป ส่วนอิซาเบลล่า  ถึงจะชอบกัดยูคาริ แต่เค้าก็ทำไปเพราะรักจอร์จนะ (ให้อภัยเค้าเหอะเคน *_* )

 มิวาโกะรูปนี้ให้เคนโดยเฉพาะ ^_^

ken: แหม วิจารณ์ซะจริงจังเชียวนะ นาโอะ การ์ตูนของยาซาว่าทุกเรื่องมักจะนำเสนอเรื่องความฝันของตัวละครนะ (ลองสังเกตดูสิ) นาโอะชอบตอนที่โจจิทิ้งชุดไว้ให้แคโรไลน์ใช่มั้ย ส่วนเราชอบตอนที่โจจิขับรถไปส่งแคโรไลน์ครั้งสุดท้าย แล้วนางเอกคิดว่า อยากให้โจจิทิ้งอะไรไว้ให้บ้าง ‘กลิ่นโคโลญจ์ เสียงที่เรียกชื่อฉัน’ ความจริงตอนแรกๆ ที่อ่านก็ไม่ได้เกลียดอิซซาเบลลาหรอกนะ แต่ว่าพออ่านถึงตอนที่มันรำลึกความหลัง สมัยโจจิตัดชุดผู้หญิงให้มันตอนเด็ก และตอนที่มันตามโจจิไปเรียนเมืองนอก เลยเริ่มรู้สึกว่า ยัยนี่ชักจะคิดไม่ซื่อซะแล้ว แถมมันยังเข้ากับโจจิได้ดีกว่ายูคาริซะด้วยสิ

 รูปเปิดของเรื่อง : นาโอะและอุเอฮาระในชุดนอน 

 :: nao :: เรื่องต่อไปที่จะได้เข้ามาอยู่ในบล็อกของพวกเราก็คือ…..”good morning call” หรือชื่อไทยว่า อรุณสวัสดิ์ ส่งรักมาทักทาย ยูเอะ ทาคาสึกะแค่ชื่อเรื่องก็ร่าเริงแล้ว เป็นการ์ตูนอีกเรื่องที่เราสองคนชอบกันมาก ทั้งๆ ที่เนื้อเรื่องก็ไม่ค่อยมีอะไร พระเอกกะนางเอกต้องมาอยู่บ้านเดียวกัน แล้วก็เลยกลายเป็นแฟนกันไปโดยปริยาย ดูน้ำเน่าๆ แต่มันก็สนุกดี เพราะนิสัยต๊องๆ ฝันๆ มีดอกไม้อยู่บนหัวตลอดเวลาของนาโอะ (ชื่อคุ้นๆ มั้ย)  และความทื่อๆ บื้อๆ ของอุเอฮาระคุง ส่วนที่เราชอบที่สุดในเรื่องนี้ก็คือ รูปวาดที่เหมือนไม่ตั้งใจ แต่ดูแล้วขำ แบบนี้ 

หน้าตาเพ้อฝันแบบนี้ จะออกมาตอนคิดถึงอุเอฮาระ เห็นมั้ย มีดอกไม้อยู่บนหัวด้วย

เพราะไอ้รูปแบบนี้ มันทำให้การ์ตูนมันดูคิกขุบ้องแบ๊วดี และที่ชอบมากๆ อีกอย่างก็คือ เสื้อผ้าในเรื่องกุ๊กกิ๊กน่ารัก ตัวละครตัวนึงที่จะแต่งตัวน่ารักเสมอก็คือ ยูริ พี่สะใภ้ของอุเอฮาระ ที่ชอบช็อปปิ้งอย่างบ้าระห่ำ อ่านแล้วขำดี สรุปเรื่องนี้มันก็เป็นการ์ตูนผู้ญิ๊งผู้หญิง ช็อปปิ้ง กินขนม น่ารักสมวัย  แต่มีข้อเสียอยู่อย่างนึง ให้ ken มาบอกละกัน (น่าจะเดาใจเราออก) ???

นาโอะกะยูริ เอ๊ะ! ทำไมหน้าเหมือนกัน

นาโอะตะเบ๊ะ สวัสดีค่ะ!!

collection เสื้อผ้านาโอะ แต่จริงๆ ในการ์ตูนน่ารักกว่านี้อีกนะ

ken: ก่อนอื่นต้องขอเกริ่นว่า การ์ตูนบางเรื่องเราสองคนเคยอ่านมาก่อน และเพิ่งมาเมาท์กันสมัยเรียนมหา’ลัย บางเรื่องก็มาอ่านพร้อมกันตอนรู้จักกัน เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่พวกเราอ่านมาตั้งแต่ม.ปลาย และมาถกเถียงกันอย่างสนุกสนาน

เคนขอให้คะแนนเรื่องนี้ 4.5 ดาว แสนชื่นชอบชื่อเรื่อง “อรุณสวัสดิ์ส่งรักมาทักทาย” เหตุผลก็คล้ายคลึงกับนาโอะก็คือ เป็นการ์ตูนที่อ่านได้เรื่อยๆ ขำๆ ส่วนข้อเสียก็คือ ดำเนินไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีพล็อต แต่ถามว่าเป็นความผิดเลวร้ายมั้ยก็ไม่ถึงขนาดนั้นนะ การ์ตูนบางเรื่องยังไร้พล็อตยิ่งกว่า อีกเรื่องก็คือตอนจบที่นาโอะไม่ชอบ เพราะนาโอะกับอุเอฮาระคุงย้ายบ้าน แต่ก็ไปอยู่ห้องข้างๆ กันในอีกอพาร์ตเมนต์นึง แต่ว่าเคนก็ชอบตอนจบแบบนี้นะ

อาเบะจี้ที่แสนน่ารังเกียจกำลังเกาะแกะอุเอฮาระ อีกคู่คือนังมารินะและมิตจัง

ตัวละครที่น่ารักน่าชังก็คือคู่พระนางนั่นเอง การ์ตูนเรื่องนี้ค่อนข้างใสสะอาด เพราะแค่จะจูบกันแต่ละครั้ง อุเอฮาระกับนาโอะยังต้องคิดหนัก คนอื่นๆ ที่ชอบก็เช่น อิตเซ เจ้าของร้านราเมงที่นาโอะทำงานพิเศษ เคนโงะ เพื่อนของอุเอฮาระ และยูริริน พี่สะใภ้ของอุเอฮาระ ส่วนตัวละครที่เกลียดชังมาก ก็คือ เซนซากิคนน้อง ที่มาป่วนความรักของพระเอกนางเอก อีกสองคนคืออาเบะจี้ และมารินะ ซึ่งแสนจะไม่เหมาะสมในการเป็นเพื่อนนางเอก

ที่น่าตกใจก็คือ มี good morning call เวอร์ชั่นอะนิเมะด้วย แต่ภาพไม่น่ารักเหมือนในการ์ตูนเล่ม ไม่ชอบเลย -_-” ::nao:: จริงๆ อันนี้เห็นด้วย อ่านการ์ตูนหนุกกว่าเยอะ

:: nao :: ลืมให้คะแนน >o<’ เลยเข้ามาใหม่ เรื่องนี้ให้ 4.7 ละกัน เพราะตอนจบไม่ประทับใจ และมันก้อมีตัวละครนั้นนี้มาแจมเยอะไป ส่วนตัวละครที่ชอบ จริงๆ เรื่องนี้ชอบเกือบทุกตัวเลยโดยเฉพาะนาโอะ อุเอฮาระ และยูริ ส่วนมารินะและอาเบะจังก็นะ น่ารำคาญในบางที แต่ก็ไม่ถึงกับไม่ชอบ อ๋อลืมเซนซากิคนน้อง คนนี้ไม่ชอบจริงๆ เพราะเราสองคนเชียร์นาโอะกะอุเอฮาระ ใครมาก่อกวนเลยไม่ชอบ เหมือนพวกแม่ยกเลย อินจัด ^o^ 

:::: โดน ken ว่าไม่มีรูปอุเอฮาระ อ้ะ เอาไป 

อุเอฮาระกินพุดดิ้ง ^_^

ken: ให้คะแนน 5 ดาว การ์ตูนของ Ai Yazawa เรื่องนี้คืออันดับหนึ่งในดวงใจ เพราะมีการวางโครงเรื่องละเมียดละไม ไม่เหมือนการ์ตูนยุคนี้ที่วาดไปเรื่อยจนหาที่จบไม่ลง แถมจะอ่านสนุกต้องเวอร์ชั่นไร้ลิขสิทธิ์ของหมึกจีนเท่านั้นนะ เวอร์ชั่น “ฉันไม่ใช่นางฟ้านะ” ของบงกช ไม่ค่อยได้อารมณ์เท่าไหร่ ว่ามั้ยๆ

ตัวละครอันดับหนึ่งในดวงใจจากเรื่องนี้ คงเป็น เคน นาคากาว่า เพื่อนสมัยม.ต้นที่แอบรักมิโดริข้างเดียวนั่นเอง รู้สึกชอบคาแรคเตอร์ที่ร่าเริงสดใสสมวัยแบบนี้ และก็ชอบที่ทุ่มเทให้นางเอกมากมายเหลือเกิน 

   คนนี้ไง เคน นาคากาว่า        

ตัวละครที่ชอบรองลงมา ก็คือ มามิยะ อากิระ ชิโนะจัง และเซเว่น ส่วนตัวละครที่แสนเกลียดชัง ก็คือ ทาคิกาว่าแมน มาคิจัง ฮิโรโกะน้อย และมาโกะจัง เอ๊ะ! ทำไมเกลียดเยอะขนาดนี้ แล้วจะเรียกว่าเป็นการ์ตูนที่ชอบได้รึเนี่ย!!!                 

 :: nao :: เอาล่ะ ขอโทษนะเคนจังที่ช้าไปหน่อย สำหรับการ์ตูนเรื่องนี้(ที่เอาชื่อไทยมาจากท่อนแรกของเพลงพี่เจมส์) nao ให้คะแนนทะลุ 5 ดาวไปเลยละกัน เพราะว่า เป็นการ์ตูนเกี่ยวกับชีวิตนักเรียนม.ปลาย มีเพื่อนๆ มีโรงเรียน แล้วตอนที่เราอ่านครั้งแรกก็เป็นตอนเรียนอยู่ม.ปลาย พอดี ก็เลยอินเป็นพิเศษ อ่านแล้วอ่านอีก ทำไมมันสนุกอย่างงี้ เลยกลายเป็นว่าทำให้ติดตามอ่านงานของไอ ยาซาว่า(คนเขียน) ต่อมาเรื่อยๆ 
           สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษสำหรับเรื่องนี้ก็คือ เนื้อเรื่องที่วางพล็อตมาอย่างดีและตัวการ์ตูนที่วาดหน้าตาสื่ออารมณ์ได้ดีมาก ร้องไห้ก็ร้องไห้จริงๆ อ่านแล้วจี๊ด สรุปว่าก็ชอบทั้งหมดเลย มาถึงตัวละครที่เราชอบบ้าง ตอนแรกๆ คนที่อ่านทุกคนก็คงชอบมิโดริ นางเอกสดใสร่าเริงเป็นที่รักของทุกๆ คน แต่พอโตๆ ขึ้น เรากลับชอบมามิยะมากกว่า เพราะไม่ได้มีแต่ด้านร่าเริงสดใสอย่างเดียว ซึ่งน่าเบื่อในความคิดเรา คนอื่นที่ชอบก็เกือบทั้งหมด ยกเว้น มาโกะจัง ฮิโรโกะ มิโดริ (ในบางที) และเคนจัง (ขอโทษนะเคนจัง) ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ แต่ละตัวดูร่าเริงสดใสเหลือเกิน ไม่ชอบๆ แต่พอเอามารวมๆ กันแล้วก็ทำให้การ์ตูนสนุกมากมาย มีทั้งชอบไม่ชอบ ดูเป็นจริงดี
“ฉันอยากเป็นเหมือน ซาเอจิม่า มิโดริ ……แต่ฉันก็จะพยายามเป็นฉันถึงแม้จะไม่มีอะไรดีก็ตาม”

 เจ๊ใหญ่มามิยะ ^’^    อากิระ&มิโดริ

ken: นั่นน่ะสิน้า อ่านเรื่องนี้แล้วจี๊ดสุดๆ ว่าแต่แปลกจริงๆ ที่อ่านจบรอบแรกจะชอบมิโดริมาก แต่หลังๆ รู้สึกว่าน่ารำคาญเล็กๆ ส่วนมามิยะน่ะ เคนจังชอบมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ

มาพูดถึงฉากประทับใจบ้างดีกว่า เคนจังชอบฉากในงานกีฬาสีครั้งแรก ตอนที่มิโดริกำลังคิดจะยอมแพ้เรื่องที่อากิระแคร์มาคิจังมากกว่า เป็นฉากที่มิโดริถามย้ำกับตัวเองซ้ำๆ ว่า จะยอมแพ้ได้มั้ย จะยอมแพ้ได้มั้ย จะยอมแพ้ได้มั้ย..ในเมื่อรักเหลือเกิน

อีกฉากก็คือตอนที่อากิระบอกเลิกมิโดริครั้งแรก ที่บอกว่า ที่ผ่านมามีแต่ทำให้เจ็บช้ำ อยากให้มันจบตรงนี้ดีกว่า มิโดริก็คิดในใจว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก รู้ไว้นะอากิระ ความสุขมันก็มีมากมาย”

จะให้สาธยายเรื่องฉากที่ชอบอีกนานก็ยังไม่หมด อ้อ ชอบตอนที่ชิโนะจังคืนแหวนให้ทาคิกาว่าด้วย ส่วนสิ่งที่ไม่ชอบในเรื่องนี้ก็คือ มิโดริกลับไปเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนเก่า เนิ๊ร์ดเนิรด์นะ ว่ามั้ย

ชิโนะจัง เจ้าของประโยคเด็ด “อยากได้แหวน ของใส่เล่นก็ได้ จะรักษาให้ดีชั่วชีวิตเลย”

ละครเวที “สาวน้อยกับชายร่างยักษ์”  มามิยะเขินทาคิกาว่าแมน

cute pic! ^o^  but i hate hiroko! >.<

ใครๆ ก็คงมีเรื่องที่ทำแล้วมีความสุข ชอบและคลั่งไคล้ ไม่เหมือนกัน เหมือนเรา 2 คน nao และ ken ที่บ้าบอ ฮิฮะไปกับการ์ตูนหลายๆ เรื่องที่อ่านมาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้ก็ยังไม่เลิก ว่าแล้วก้ออยากจะทำบล็อกเก็บการ์ตูนที่เราชอบ(และไม่ชอบ) ไว้อ่านกันหนุกๆ ^_^

 แรงบันดาลใจของบล็อกนี้ เกิดจากการที่พวกเราไม่ยอมทำงานทำการ นั่งเมาท์กันทาง msn ทุกวี่วัน และหัวข้อสนทนาที่ขาดไม่ได้คือการ์ตูนหลายๆ เรื่อง โดยเฉพาะช่วงที่เล่มใหม่ออกจะเมาท์กันมันส์เป็นพิเศษ ในที่สุดก็เกิดทางสว่างว่า เรามาระบายอารมณ์ออกทางบล็อกกันดีกว่า ใครไม่อ่านไม่เป็นไร แต่เป็นความสุขเล็กๆ ของ ken และ nao